Posted on October 23, 2009 by Pradip Brahmbhatt
ઘેરા વાદળ
તાઃ૨૩/૧૦/૨૦૦૯ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
નિરખી ગગનમાં અંધકાર, નૈનો કાયમ ઢળી પડે
અણસાર મેઘરાજાનો થાય,વાદળ ધેરા ફરી વળે
…..નિરખી ગગનમાં અંધકાર.
શનનન કરતી લહેર પવનની,મૃદુતા દેતી જાય
મહેંક મનને મળી જતા,જીવન લહેર પામી જાય
કુદરતનો સંકેત થતાં,માનવમન પ્રજ્વલીતથાય
અણસારની ચિનગારીએ જ,પ્રભુ કૃપા મળી જાય
……..નિરખી ગગનમાં અંધકાર.
વિજળીનો ચમકાર નિરખી,માનવતા જાગી જાય
માટીની સોડમ મળી જતાં,દેહે માનવતા મહેંકાય
મેઘરાજાના આગમનનો,જગે અણસાર મળી જાય
પૃથ્વી પરનો આનંદ [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on October 11, 2009 by Pradip Brahmbhatt
શિયાળાની શીતળતા
તાઃ૧૧/૧૦/૨૦૦૯ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
પવનની મીઠી લહેર મળે,ને ઉમંગ આનંદ વિભોર
હૈયે ઉભરે હેત કુદરતથી, એ છે શિયાળાની પહોર
……પવનની મીઠી લહેર મળે.
પંખીડાનો મીઠો કલરવ, ને ફરર ફરર ઉડતા જાય
ચકલીની ચીંચીં સંભળાય,ત્યાં કોયલનો ટહુકોથાય
મધુરપવન મહેંક લાવે,જે જીવનને મહેંકાવી જાય
કરુણામાનવીપરપ્રભુની,મહેનતથી જીવન હરખાય
……પવનની મીઠી લહેર મળે.
પરમાત્માની દ્રષ્ટિ નિરાળી,સુર્ય કીરણથી મેળવાય
કોમળતા કીરણોની અવનીએ,પ્રભાતે પામી લેવાય
ઠંડોપવન ને [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on October 7, 2009 by Pradip Brahmbhatt
શીતળપ્રેમ
તાઃ૬/૧૦/૨૦૦૯ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
ચાંદનીની શીતળતામાં,તારલીયા ચમકી જાય
અનંતઆનંદની મળે જ્યોત,જીવન મહેંકી જાય
…….ચાંદનીની શીતળતામાં.
કરુણા કુદરતનીઅપાર,ને સૃષ્ટિનો મળે સથવાર
અમૃત તણી મહેંકમાં,માનવ જીવન મલકી જાય
સાચોપ્રેમ ને સાચો સ્નેહ,ત્યાંઅંતર ઉભરાઇ જાય
નિર્મળતાના વાદળ મળે,ને કોમળતા મળી જાય
…….ચાંદનીની શીતળતામાં.
જોઇ એકલકીર જીવનમાં,જ્યાં જન્મસફળ દેખાય
ભક્તિની જો પ્રીત મળે,તો પ્રભુકૃપાય મળી જાય
નાશ્વન્તજીવનની નાકડીરહે,જીવ મુકિતપામીજાય
કોમળકિરણને કુદરતપ્રેમ,જે અવનીએ આવીજાય
……. ચાંદનીની શીતળતામાં.
+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on September 5, 2009 by Pradip Brahmbhatt
પ્યારી સુગંધ
તાઃ૫/૯/૨૦૦૯ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
મોગરાની માયા મને ને ગુલાબની પાંદડીઓથી
સુગંધનીપ્રસરે લહેર જગમાં જ્યાં ખીલે તાજાફુલ
……મોગરાની માયા મને.
કુદરતના આ સંસારમાં માનવ મન સદા મલકે
પામર જીવને મહેર મળે જ્યાં પ્રેમના ખીલેપુષ્પ
…….મોગરાની માયા મને.
મજધાર મહી નામન લલચાયે કે નામોહ વળગે
પ્રેમ પ્રસરે જગમાં એવો નામાગણી મનમાં ઝંખે
…….મોગરાની માયા મને.
શણગાર સજ્યા મેં દ્વારે એવા પરમપિતા પધારે
મનમાંરાખી પ્રેમ [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on August 31, 2009 by Pradip Brahmbhatt
પવનની લહેર
તાઃ૩૧/૮/૨૦૦૯ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
મંદ પવનની લહેર લાવે શીતળતાને સાથ
આવે જીવનમાં દેવાને ઉજ્વળજીવન આજ
…….મંદ પવનની લહેર.
પ્રેમ ભરેલા વાદળ દીસે મન મહેંકવા કાજ
સુર્ય કિરણની ચમક એવી લાવે એક ઉજાસ
સ્પંદન દેતો વાયરો આવે નેહૈયે ટાઠક થાય
મળતી એકલહેર એવી માનવીમન હરખાય
…….મંદ પવનની લહેર.
પ્રભાતની એ કોમળતામાં જીવનમહેંકી જાય
કલરવ ક્યાંક કાને પડતા મધુરમન મલકાય
સુગંધ પુષ્પતણી આવે ત્યાં આંખોછે [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on July 26, 2009 by Pradip Brahmbhatt
વહેતા ઝરણાં
તાઃ૨૬/૭/૨૦૦૯ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
ખળખળ વહેતા ઝરણાં,પર્વત પર પ્રેમે વહેતા
મધુરતાની મહેંક દેખતા, માનવ મનડાં હરતા
……….ખળખળ વહેતા ઝરણાં.
કુદરતની આલીલા ન્યારી,પ્રેમની ભરીદે પ્યાલી
દ્રષ્ટિનો સહવાસ રહે ત્યાં, ઉજ્વળ જીવન રહેતા
……….ખળખળ વહેતા ઝરણાં.
મંદપવનની લહેરલેતા,ખળખળએવો અવાજ દેતા
વહેતા નાનાઝરણાંએવા,જીવજગતના શાંન્તિલેતા
………ખળખળ વહેતા ઝરણાં.
સાગરનો સથવારો નાલેતા,કે ના નદીના વહેણનો
મૃદુ જીવન જગને દેતા,એવા નાના ઝરણા વહેતા
……….ખળખળ વહેતા ઝરણાં.
પર્વતના ઝરણાને જોતા,શાંન્તિ [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on July 18, 2009 by Pradip Brahmbhatt
શ્રીરામને વિનંતી
તાઃ૧૮/૭/૨૦૦૯ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
મેઘરાજાને પ્રેમથી કહેજો, પધારે અષાઢથી અવનીએ
રાહ માનવી જોઇરહ્યાછે,મહેંક ધરતીનીશીતળ કરવાને
……..મેઘરાજાને પ્રેમથી કહેજો.
વાદળ કેરી ચહલપહલથી,અણસાર પ્રભુજી દેજો અમને
કાળા ભમ્મર ગાજી રહેએ, ટહુકો મોરલાનો સુણી લઇએ
અથડામણની ગર્જના સાંભળી,વિજળીના ચમકાર દીસે
શીતળલહેર પવનનીમળતાં,આવીરહે અવનીઅધીકારી.
……..મેઘરાજાને પ્રેમથી કહેજો.
જીવમાત્રને મળતી શાંન્તિ,પ્રેમભક્તિથી ભાગે અશાંન્તિ
આવે અવનીએ મહેંરથઇને,જમીન ખેતરને પાણીદઇને
ફોરમ ધરતીની મહેંકી ઉઠે,ને પ્રાણીપશુને મળતી પ્રીત
એવી દયા જગતપિતાની,જીવમાત્રપર કૃપાની [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on July 11, 2009 by Pradip Brahmbhatt
પક્ષીની આંખ
તાઃ૬/૭/૨૦૦૯ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
આંબાડાળે કોયલ બેઠી કુઉ કુઉ કરતી મલકાય
શીતળતાની મહેંક માણતી અંતરથી હરખાય
………આંબા ડાળે કોયલ બેઠી.
કુદરતની અસીમ લીલા જોઇ મન તેનુ લલચાય
નિરખી માનવદેહને આજે હૈયે આનંદઆનંદ થાય
સ્વરની સરળતામાં એ અંતરનો પ્રેમ દર્શાઇ જાય
કોયલનીઆંખ નિરાળી કુદરતનીકૃપા નિરખીજાય
…….આંબા ડાળે કોયલ બેઠી.
કા કા કરતો કાગડો સંસારની સરગમ નીરખી ચાલે
જ્યાં ત્યાં ના બોલે એ કા કા સમયને [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on June 15, 2009 by Pradip Brahmbhatt
શીતળ સ્નેહ
તાઃ૯/૬/૨૦૦૯ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
મંદ મંદ લહેરાતા પવનની, હુંફ મને મળી જાય
ના શબ્દો મળે કે ના વાચા, જે હૈયે આવી જાય
કરુણા સાગર પરમ કૃપાળુ, છે અવનીના આધાર
મહેંકાવે જીવનને જ્યાં શીતળ સ્નેહ સદા મળી જાય.
……..મંદમંદ લહેરાતા પવનની.
પંખીનો પોકાર સાંભળી.માનવી મનડાથી મલકાય
કુદરત તણી અજબ લીલામાં,આનંદ હૈયે પણથાય
વાદળની છાયાને વીંધી,કિરણની કોમળતા વેરાય
ના માનવી કળી શકે જે અવનીએ પરમાત્મા [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on June 2, 2009 by Pradip Brahmbhatt
પ્રેમાળ ભાવના
તાઃ૨/૫/૨૦૦૯ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
ઉજ્વળ એક પ્રભાત આવે,
માનવતાની મહેંક જે લાવે
મંદમંદ લહેરાતા પવનમાં,
પ્રેમાળ ભાવના સાથે આવે.
…….ઉજ્વળ એક પ્રભાત.
જગત જીવને અર્પણ પ્રેમ,
ના રહે જીવનમાં કોઇ મેખ
આગળ આવે માનવતા જ્યાં,
મળી જાય કૃપા પ્રભુની ત્યાં.
…….ઉજ્વળ એક પ્રભાત.
સરળતાની મહેંક જીવનમાં,
સઘળા કામમાં મળે જ મહેંક
મળતો પ્રેમ જ્યાં પગલેપગલે,
ના વ્યાધી કોઇ આવી ફરકે.
…….ઉજ્વળ એક પ્રભાત.
લાગે માયાને બધે મળે પ્રેમ,
ભરેલ [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on March 23, 2009 by Pradip Brahmbhatt
પંખીની પાંખ
તાઃ૨૩/૩/૨૦૦૯ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
કાગડો,કોયલ ને કાબર, જગની રાખે છે ખબર
સુખદુઃખમાં સંગાથદઇ,આપે પ્રેમજગની અંદર
…….કાગડો,કોયલ ને કાબર.
પાંખ દીધી છે પરમાત્માએ, ઉડી ફરે જગતમાંય
કાગડો દોડે કાગવાસે,જ્યાં મૃત્યુએ માનવી ન્હાય
ટહુકો કોયલ જ્યાં કરે પ્રેમથી,વસંતે જગ હરખાય
કુદરતનીઆ અજબલીલા,જગે પ્રાણીપશુ મલકાય
…….કાગડો,કોયલ ને કાબર.
માનવદેહ મળે જગમાં ,કૃપા પ્રભુની જ કહેવાય
ના હાથપગ કેઆંખ દેહે,માનવીસહાયે જીવીજાય
કુદરતની કારીગરી પાંખવીના પંખીથીના જીવાય
નાઆરો કે [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on March 22, 2009 by Pradip Brahmbhatt
પાનખર
તાઃ૨૨/૩/૨૦૦૯ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
એક લહેર મોસમની આવે,ને પહેલી ચાલી જાય
ના માનવમનથી સમજાય,કેવુ કુદરત દઇ જાય
……એક લહેર મોસમની આવે.
ફુલ ખીલેને સુગંધ મળે,ત્યાંજીવન પણ મહેંકાય
નવા પાનને લાવવા માટે,પાનખર આવી જાય
કળી કળીને શોધતા ભઈ,ત્યાં ફુલ મુરઝાઇ જાય
કળા પ્રભુની જગતજીવપર,હર મોસમે બદલાય
……એક લહેર મોસમની આવે.
રહેમમળે ને વહેમજાય,જ્યાં પ્રભુપ્રીત મળીજાય
મારુતારુ પણ મટી જાય,ને સાચોસ્નેહઆવીજાય
પડેલ પાદડાં ધોવાઇ જાય,ને માંજર [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on December 25, 2008 by Pradip Brahmbhatt
સવાર,એક અણસાર
તાઃ૨૫/૧૨/૨૦૦૮ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
પંખીનો મધુર કલરવ મળી ગયો જ્યાં કિરણોએ ઉજાસ કર્યો
મધુર લહેરની મહેંક થતાં જ માનવ જીવને સહવાસ મળ્યો
…..એવા સુરજના આગમને આનંદ આનંદ થઇ ગયો.
નિંદર ત્યજીને માનવી કુદરતની અજીબ કળાએ વણાઇ ગયો
આગમનના અણસારમાં ને જગતના પલકારમાં હરખાઇ રહ્યો
મંદમંદ લહેરે જગત જીવો અવની પર પ્રભાતે મલકાઇ ઉઠ્યા
કુદરતના એક તાંતણે મહેંક મળતાં જીવન ઉજ્વળ [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on December 16, 2008 by Pradip Brahmbhatt
સુર્યોદય
તાઃ૧૬/૧૨/૨૦૦૮ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
મીઠો કલરવ સાંભળી નિંદર ચાલી ગઇ,
સુર્યોદયનો સહવાસ થતાં જીંદગી જાગી ગઇઃ
આવતી લહેર પવનની મહેંક લાવી અહીં
મળી ગઇ માનવતા જ્યાં સવાર ઉજ્વળ થઇ
…….મીઠો કલરવ સાંભળી
લાગી માયા માનવને મહેર પ્રભુની થઇ
જાગી જગ જીવનમાં મળી કૃપા રામની અહીં
લગની પ્રેમની લાગી જ્યાં પરોઢ જગે થઇ
મહેનત સાથેઉજ્વળ જીવનને હૈયે લાગણીથઇ
…….મીઠો કલરવ સાંભળી
સવારની એક લહેરમાં [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on November 27, 2008 by Pradip Brahmbhatt
માટીની મહેંક
તાઃ૨૭/૧૧/૨૦૦૮ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
ખળખળ નીર નદીનાં વહેતા,શીતળ મનને શાંન્તિ દેતા
કુદરત તણી અપાર કૃપાથી,માનવજીવન ઉજ્વળ રહેતા
…..ખળખળ નીર નદીનાં વહેતા.
ઉગમણીએ ઉષા પધારે,સુર્ય કિરણે કોમળતાનો સહવાસ
માનવી મંદગતીએ ચાલે, ને બળદથી ઘુઘરાનો અવાજ
પવનદેવની કૃપા નીરાળી, સુગંધ પ્રહરની દેતી ઉજાસ
એવી મારીમાતૃભુમીનીમાટી,જ્યાંમળે માનવતા હર દ્વાર
…..ખળખળ નીર નદીનાં વહેતા.
પ્રભુભક્તિએ બારણા ખોલે,ને સંધ્યાએ થાય આરતીદીપ
માનવતાની મહેંક મળે ત્યાં,જ્યાં સદા પ્રભુ [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on September 27, 2008 by Pradip Brahmbhatt
શ્રાવણી મેઘલો
તાઃ૧૭/૯/૧૯૭૭ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
શ્રાવણી સંધ્યા મધ્યે, શાંન્ત અને આનંદ વચ્ચે
વરસી ગયો આ મેઘલો…..(૨) ……શ્રાવણી સંધ્યા.
નીત નીત વરસે નેણ,શાન્ત અને શીતળ દીસે
ઝળઝળ ઝળઝળ તેજ વૃક્ષ પત્તે છે ભાસે
આંખોમાં આનંદની હેલી,તાત ભલે છોને વરસે
મહેનત કરતાં રાત અને દીન, હાથ નહીં થાકે
………શ્રાવણી સંધ્યા મધ્યે.
શીતશીત વાતો વેણ, ધીમો કલરવ કરતો જાય
શુધબુધ ભાસે તોય, માનવ મનડાં હરી જાય
વૃક્ષને દેતો [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on September 8, 2008 by Pradip Brahmbhatt
ઘરની બારીએથી
તાઃ૮/૯/૨૦૦૮ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
કુદરતની કલા નિરાલી, ને ભક્તિનો સહવાસ
મનનીમાનવતા મઝાની,જ્યાંત્યાં કરે વિશ્વાસ
…….કુદરત ની કલા નિરાળી
સાંજ પડે ત્યાં સવાર પડે,જન જીવન ફુલેફલે
સુરજના કિરણો દીપે, ઘરની બારી જ્યાં ખુલે
……કુદરત ની કલા નિરાળી
વાતો વાયરો મહેંક ધરે, શ્વાસે શ્વાસે ઉમંગ ભરે
માનવમહેંરામણ મલકાય,નેપ્રભાતે પુષ્પ છવાય
…….કુદરતની કલા નિરાળી
પંખી કલરવ જ્યાં કરે, વાદળ કાળા વિદાય લે
આગમન સૃષ્ટિનાદીસે,જ્યાં ઘરનીબારીઓ ખુલે
…….કુદરતની [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on September 3, 2008 by Pradip Brahmbhatt
વાદળ વેરાયા
તાઃ૩/૯/૨૦૦૮ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
શ્રાવણની સંધ્યાને વળી વાદળ કાલા ભંમર
મેઘની મહેંક આવતી જાણે અવની પર આવે અંબર
કૃતિ કુદરતની અજબ ને વળી જગે છે નિરાલી
ના માનવ મનને અણસાર મલે ભલે રહે વિહારી
……..શ્રાવણની સંધ્યાએ સહવાસ મળ્યો
કલરવ કરતા પંખીને ક્યાંકથી સંકેત મળ્યો
વિશાળ વ્યોમની છત્રછાયામા વૃક્ષોએ વિશ્રામ કર્યો
સુરજની વિદાય દેખાતી ને અંધકાર વ્યોમે ફર્યો
[...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on June 25, 2008 by Pradip Brahmbhatt
મેઘધનુષ
તાઃ૨૫/૬/૨૦૦૮ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
સાતરંગનો સથવારો લઇ એ આવે આકાશે
પૃથ્વી પરના સ્નેહ સંબંધમાં પ્રેમને રેલાવે
……..એતો સાત રંગ લઇ આવે..(૨)
સફેદ રંગમાં લહેરાતી મસ્તી જગમાં ઝાઝી
શાંન્તિનો સંદેશો દેતોને માનવતા મહેંકાતી
……..એતો સાત રંગ લઇ આવે..(૨)
લાલરંગની મૃદુતા ભઇ ભક્તિએ પ્રેમલાવે
કંકુચોખા સાથે લેતાં પ્રભુથી મન મલકાવે
…….એતો સાત રંગ લઇ આવે..(૨)
પીળા રંગની પાવકતા હળદર કરાવી જાય
પીઠીચોળતા માનવદેહ પવિત્ર [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on December 25, 2007 by Pradip Brahmbhatt
શીતળ વાયરો
તાઃ૧૬/૯/૧૯૭૬ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
શીતળ વાયરો લાગે દોહલ્યો વાતો નથી એ રોજ
કોઇક સવારે કે કોઇક સાંજે આવે લાવે સુંગંધ કોક
…..શીતળ વાયરો
મંદપવનની લહેર લાવતી,મધુર મીઠી શીતળ સોડમ
તરુવર ડોલે, નાગની ફેણે,જાણે મસ્ત બની ચકચોર
કેસર કેરા,રંગે ન્હાતા,સૂર્યમુખીના ફુલડાં જે નાજુક
વાદળ ત્યારે, ગુલાંટ લેતાં,દોડ્યા આવે ચારે કોર
…..શીતળ વાયરો
માનવ જ્યારે નિરાશ દીસે,ઉજ્વળતાના દે ધબકાર
રોમેરોમે આનંદ ભાસે,પડતાં તેના કિરણ [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on September 11, 2007 by Pradip Brahmbhatt
વર્ષાગમન.
તાઃ૧૦/૯/૧૯૭૬ પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ.
ધરતીની ફોરમ ન્યારી છે;
એને જીવન સાથે યારી છે,
અથડાતા વાદળ ચારે કોર;
વિખરાતા માનવ દોડે ઓર.
…ધરતીની ફોરમ
નીત કિર્તનગુંજે મનસૌના જીતે,
એકે વાર નહી ચૈનમળે
જ્યાં આવ્યો મેઘલો,જાગ્યા ખેતરો,
માનવ મહેરામણ છાયો રે.
…ધરતીની ફોરમ
શીત જીવનકાજે,જો આનંદભાસે,
મિથ્યા જીવન લાગે ઓર
જ્યાં છાયા વાદળો,લાવ્યો વાયરો,
આવ્યો કેમનો દોડી રે.
…ધરતીની ફોરમ
જીત માનવની,નહીં કાયરની,
[...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | 1 Comment »
Posted on August 31, 2007 by Pradip Brahmbhatt
નદી મા
૧૬/૧૨/૧૯૭૪. પ્રદીપબ્રહ્મભટ્ટ
નીર ખળખળ વહેતા જાય,
કિનારે કિલ્લોલ કરતા જાય.
જગની આ કામિની દેવી,
વહ્યા કરે નીત શિતલધાર.
….નીર ખળખળ
કિલ્લોલ કરે જગજન જેનાથી,
સુખ સંપત્તિ દીસે જ તેનાથી.
પરોપકાર અર્થે જે નિત્યે
વહ્યા કરે નીત શીતલધાર
….નીર ખળખળ
નદી કેરી પવિત્રતા નીર સમી શાંત
માતાની આ માત્રુતા કૃપા કેરી આ આંખ
વંદન હો મા તુજને જેણે
[...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on August 27, 2007 by Pradip Brahmbhatt
આનંદોલ્લાસ
૧૯/૭/૧૯૭૬. પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ
આ ધરતી…(૨)
આ ધરતી લીલી ન્યારી છે
જીવનની બલિહારી છે..આ ધરતી.
નીત નીત સવારે,સુરજ જાગે..(૨)
હરિયાળી લહેરાઇ છે…(૨)
અંગે અંગેમાં,રંગે રંગમાં…(૨)
શાંન્તિ તેણે આણી છે…(ર)
….આ ધરતી.
કુદરતની ચિનગારી,કામણગારી..(૨)
કંચનકાયા મહેકાતી…(૨)
અંત ઘડીએ આવું ત્યારે…(૨)
ખળખળ વહેતી ધારા છે…(૨)
…આ ધરતી.
મેઘલી સાંજે,વાદળ ગાજે..(૨)
વીજળી ધીમી થાતી રે…(૨)
મોર ટહુકે,કોયલ ગાતી…(૨)
પળપળ સંગી થાતી રે…(૨)
…આ [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on August 27, 2007 by Pradip Brahmbhatt
અંધારુ.
તાઃ૨૪/૮/૭૪. પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ.
ચારે દિશા નિરાકાર હતી ,ગીત ગુંજન ગયું મટી;
વાદળીઓ સ્તબ્ધ બની અને,તારલા ચમકવાનાખરે.
…ચારે દિશા નિરાકાર
છુપાઇને ચાંદની ડોકીયાં કરે,રહીસહી વાદળીયોએથી
પંખીડાને પણ હવે સુઝેના,ક્યાંક ગુંજન અથડાઇ જતું.
…ચારે દિશા નિરાકાર
અંધાર પછેડો ઓઢી આકાશ,દીપી રહ્યું ખરે અધાત
કોણ કોને ક્યાં જુએ,કોઇ ક્યાંથી દીસે નહીં કને
…ચારે દિશા નિરાકાર
જગત જીવન પામીયા,મરણ બાદ જનમ મેળવી
અંધારપટથી છાયું છે, વિશાળ તારું [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | Leave a Comment »
Posted on April 25, 2007 by Pradip Brahmbhatt
અરુણોદય
અરુણોદય થયો,અરુણોદય થયો
નિશા વહી ગઈ,..અરે(૪)..અરુણોદય થયો..(૨)
આકાશ વાદળથી મુક્ત બની ગયું..(૨)…અરુણોદય થયો.(૨)
કળીઓ ખીલી, ફુલ થયા…(૨)રંગ લાલ લાલ થયા
ગીતો થતાં ,ગુંજનમાંથી…(૨)વરસે કિરણો તારની..(૨)
આકાશ છે ગુલાલથી, બની ગયું વિરાટ છે…અરુણોદય થયો
કળા કરે,નૃત્ય કરે…(૨) સમજી શકે જગ તાત જો
આનંદ ભર્યો, જગમાં બધે..(૨)પ્રાણી પશુ સાકાર છે..(૨)
માન્યુ ખરે,વિશ્ર્વાસથી ,આજે થયો આનંદ છે…અરુણોદય થયો
નરનારી ,કામે લાગ્યા..(૨) ઉમંગથી ઉલ્લાસથી
પ્રભુ કાજે, પ્રેમ જાગે..(૨) [...]
Filed under: પ્રાકૃતિક કાવ્ય | 1 Comment »