श्री जलासांई जयजयकार


 god.jpgsaijyot.jpg

                श्री जलासांई जयजयकार

श्रध्धा मेरी जलासाईमें ना ईसमे कोई हे भ्रम

लेकर माला रटण करु मै सफल हो मानव जन्म..श्रध्धा मेरी

जीवकी ज्योत समझ नापाये भटक रहा ये मन

आनबान के ये चक्करमें जीवन रहा ये जल….श्रध्धा मेरी

मिथ्या जीवन हो रहा हे ना मिले कोई चेन

श्रध्धा रखके मनको मनाले हो जायेगा आनंद…श्रध्धा मेरी

जलारामने ज्योत जलाई रामनामका किया रटन

सांईबाबाने प्रेम जगाया भक्तिका किया जतन….श्रध्धा मेरी

सुखमें राम दुःखमे राम कणकणमे हे बसे राम

सुमिरनतेरा सच्चा होतो पलपलहोगा तेरा सफल..श्रध्धा मेरी

ना शंका ना ओर कोई चिंता ना कोई हे भ्रम

जीवनरामसे मरणरामसे प्रदीपका जीवन हो सफल…श्रध्धा मेरी

Advertisements

અપમાન


અપમાન                                                                                                                                                                                                     

 પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ , હ્યુસ્ટન 

                  પતિનો   પરલોક-વાસ  દર્શાવતી  સઘળી નિશાનીઓ તે નારીના દેહ પર હતી. તેણે છીકણી રંગનો  સાડલો પહેરેલ હતો. હાથ કંગન વિનાના હતા.વાળ તેલ વિનાના હતા.કપાળ કોરૂ હતુ.આ સઘળુ હોવા છતાં તે પોતાના ઘરના બારણા તરફ કોઇ આવવાનુ છેઅને જેના આગમનની ખાસ જરુર છે તેની આતુરતાથી     રાહ જોઇ રહી હતી.   એને આજે પણ સંપુણૅ ખ્યાલ છે કે આજ્થી ચાલીસ વર્ષ પહેલા માબાપે જેને પોતાના જમાઈ તરીકે નીહાળી લીધા હતા તેમની સાથે ત્યારથી સંસારની દોર બંધાઈ.એ વાતને આજે વર્ષો વીતિ ગયા પણ છતાં  તેને ઘણી સ્પષ્ટતાથી યાદ છે. મા-બાપના એક નાના ઘરમાં સંસ્કારની જ્યોત મેળવી બહાર આવેલી આ નારી માતાપિતાના પૃથ્વી પર જન્મ આપ્યાનો ઉપકાર કદી ન ભુલાય તેવો પ્રાપ્ત થયેલો જે અવિસ્મરણીય છે.મા-બાપ ભલે ગરીબ હતા પણ  તેમની બાળકો પર અસીમ કૃપા હતી,છાયા હતી.બાળકોના આનંદને તેઓ પોતાનો આનંદ સમજતા.બાળકોના મનમાં કોઇ દુઃખ થાય તો તેની ચાર ઘણી અસર માબાપ પર પડતી હતી.આવા પ્રેમને મેળવવા માટે જગત ગાંડુ બને છે તે સ્નેહ  પણઆ બાળકીને મળ્યો હતો.ખુબ લાડકોડથી ઉછરેલી એ બાળાને જીવનમાં દુઃખ ના દેખાય તે ભાવનાથી તેઓએ એકપ્રતિષ્ઠીત કુંટુંબનa નબીરા સાથે બાળપણમાં જ લગ્ન નક્કી કય્રુ હતું.                         

                   પ્રેમની જ્યોત જાગતા પહેલા તે તેના જીવનસાથીને વરી ચુકી હતી.પ્રભુનો તેના માતાપિતા પર અનેરો સ્નેહ હતો કારણ તેમને પુત્રીના જન્મની કોઈ વ્યાધી જણાતી ન હતી.પ્રેમની જ્યોત જલતા પહેલા  તેની  ગાંઠ  પતિ  સાથે   બંધાઈ  ગઇ  હતી.  અત્યંત  આનંદમયી  જીવન   હંમેશ  માટે  બને  તેવા અત્યારના કુદરતના આર્શિવાદ  લાગતા હતા.કુદરતની બનાવેલી એ માટીની   પુતળીની રમત જગત જાણે રમી રહ્યુ હોય તેમ આ માટીનો માનવી કઠપુતલીની જેમ જીવી રહ્યો     છે.ક્યાંક ક્યાંક કુદરતની અવક્રુપા પણ બનતી.પણ અંતે તો માનવીને  માટીમાં  મળી  પોતાની    ફરજ   બજાવવી   પડે છે.   તેમ   ખરી જીંદગીની શરુઆતના વર્ષોમાં જ  પોતાના  જીવનસાથીથી  એકલી પડી ગઇ,   તેના પતિનો   સ્વર્ગવાસ  થયો.  આનંદથી જીવતા  તે જીવડાને પરમાત્માએ બોલવી લીધો. સ્ત્રી વિધવા બની.          પોતાના જીવનમાં પોતાનું કહીં શકાય તેવું એક સંતાન હતું.તેને એક બાળકી હતી જે તેના પતિની નિશાની હતી અને તે જ તેની જીવનસંગીની પણ હતી.પુત્રીની ઊંમંર પણ હવે અત્યારના રીતીરિવાજ પ્રમાણે પરણવા લાયક થઈ હતી. ઊંમરના ઓવારે ઊભેલી તેની દીકરીને લગ્નના બંધનથી બાંધી સંસારના જીવનમાં બાંધવા માગતી હતી.પણ તે એકલી  સ્ત્રી જાત કેવી રીતે કામ કરી શકે. બે ચાર સંબંધી ભેગા થાય તો તેને તે કામમાં મદ્દદ્દ કરી શકે.દીકરી ના લગ્ન પતે એટલે તેને ઘણી શાંન્તિ મળશે જે નિર્વિવાદ વાત હતી.         

               પોતાની દીકરીને ભણાવી ગણાવી તૈયાર તો કરી હવે તેના માથે એકજ  જવાબદારી હતી અને તે હતી તેને પરણાવવાની.ઘણા  વલખા  બાદ એક  યોગ્ય પાત્ર મળ્યું     પણ સામે એક જ શરત મુકવામાં આવી જેમાં તો  નામનો એક  ન ઊચકી શકાય  તેવો  શબ્દ  આવ્યો.  છતાં તેના  ભાઇના  કાને  વાત નાખતાં તેના  ભાઇએ   તે  દુર કરવાનું  વચન  આપ્યું.  સામે  પક્ષને  ભાઇના આવેલા  કાગળ  પ્રમાણે   એ જ દિવસે બપોરે આવવાનો પત્ર લખ્યો કે જે દીવસે ભાઇ પૈસા લઇને આવવાનો હતો.                  

                     આજે  એ દીવસ હતો જે દીવસે બાર  વાગતા સુધીમાં  ભાઇ  આવવાનો   છે.અત્યારે  બહેન ભાઇના આગમનની રાહ જોતી બારણે ખાટલો નાખી બેઠી છે કારણ કે બપોરના બારને પંદર થવા આવ્યા છે  સામા છોકરા પક્ષના લોકો હવે આવશે તે દહેશત થવા લાગી.હ્રદયના ધબકારા વધવા લાગ્યા.પરમાત્માનું રટણ થવા લાગ્યું. હવે કોણ વહેલું આવશે?..જો છોકરાવાળા આવશે તો અપમાનથવાનું તે નિર્વિવાદ વાત હતી. જો ભા ઇ આવે તો લાજ બચવાની છે તે પણ નક્કી છે.એ અપમાનઅને લાજના ઝોલામાં તે બારણા બહાર ડોકાય છે  તો ભા ઇ અને છોકરા પક્ષનe સગા સાથે આવta જુવે છે અને અંતે …હાશ…….અને આંખો ભીની થઇ ગઇ….        

                                                 _______________________

                                                 XXXXXXXXXXXXXXXX

નામકરણ


                                            નામકરણ 

ખબર પઙી જ્યાં જન્મ થયાની

                       આવ્યા દોઙી સગા સ્નેહીને  મિત્રો

કોની થઈ પધરામણી જગમાં

                       કેવું સ્વરુપ આવ્યું અવની પર

                                  મનમાં મુઝવણ થઈ પહેલી

                                                                           …..ખબર પઙી.

પપ્પા કેરા શબ્દને સુણવા

                       તરસી રહયા તા પપ્પા

લાગણી મનમાં ઉભરી આવી

                       ક્યારે સાંભળુ શબ્દ અનેરો કાને

                                                                           …..ખબર પઙી.

દાદા દાદી દોડી આવ્યા

                        કોણ લાડલુ આવ્યુ જગમાં

હૈયે હામ ધરી બેઠાતા

                        સુણવા કલરવ વ્હાલા બાળકનો

                                                                          …..ખબર પઙી.

દોસ્તોએ પણ દોસ્તી નિભાવી

                         જરુર પડે આવ્યા દોડી

લાગણી પણ મિત્રોને એવી

                         પડખે રહ્યા ઉભા આવી         

                                                                          …..ખબર પઙી.

કાકા આવ્યા,કાકી દોડ્યા

                        ફુઆ આવ્યા વ્હાલી ફોઇને લાવ્યા

પ્રદીપ જુએ આ ખેલ કુદરતનો

                        શોધી નામ રહયા  છે ફોઇ  

                                                                           …..ખબર પઙી.                                                                                 

                                           xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ઉગતી ઉષાએ


                             ઉગતી ઉષાએ

ટમટમતા આ તારલીયા તો,  ત્યજી ગયા આકાશને

માનવ મનને  સર્જન કાજે ,પ્રેરે નવા પ્રભાતને,                                                                                                                 …..ટમટમતા આ  

 ઉગતા સુરજની સાક્ષીએ.(૨),મળતા મનડા રોજે રોજ;

વહેતી ધારા ઝરણાની.(૨),ને કલરવ કરતા હૈયા થોક;

 તાત જગતનો પ્રેરે માનવને,સોનેરી કિરણો સુરજના છેક.

                                                                      …..ટમટમતા આ

 વાદળ હાલ્યા લેવા વિસામો.(૨)સાંજે આવે તાજામાજા;

 મોર ટહુકો દેતો જાય.(૨)  ને કોયલ કુહુકુહુ છે કરતી;

 એક તરસ છે માનવ હૈયે , વરસે જગમા  અમૃતધારા.

                                                                   …..ટમટમતા આ

 લીલા તારી કળી શકુના.(૨)મનથી તારુ રટણ કરુ હુ;

 પામર મારો દેહ ભલે આ.(૨)પ્રેમથી પ્રભુ નમન કરુ હુ;

 અંતે આવજો લેવા કાજે,  આ દેહ પડે જ્યા ધરતી કાજે.

                                                                  …..ટમટમતા આ

                      xxxxxxxxxxxxxxxxxx

જોગી જલારામ


clip_image001.jpg

                                                     

             મનના મેળ મળ્યા છે તમથી વિરપુરના વ્હાલા જલારામ જોગી,

             સૌ સુખ છોડી દુખથી બચવા શરણે જલાને આવ્યા જગતને છોઙી.

             ઓ જોગી જલારામ દુખના દરીયા ટાળો ને અંતરમાં ઉજાશ લાવો

                                                                                             …..મનના મેળ

            

             અંતરને તો એક અણસાર છે, પંણ મનમા છે એક આશા

             કોણ જગતનો તારણહાર છે, ને કોણ જગતનો સજૅનહાર

             તુજથી નથી આ છાનુ જગમા વલખા શાને મિથ્યા હુ મારુ.

                                                    ...ઓ જોગી જલારામ દુખના દરીયા ટાળો

            

             મન વચનમા એક રટણ છે જોગી જલાનુ સતત સ્મરણ છે

             રામનામનુ રટણ જલાથી પ્રદીપનુ જીવન ઉજ્વળ જલાથી

             તનમનના લો મેલને કાપી સાત્વીક જીવન અમને આપી

                                                  ...ઓ જોગી જલારામ દુખના દરીયા ટાળો

                                                 —————

              

સ્વાગત અને પરિચય


ame-jalasantan-2.jpg

સંવત ૧૯૭૧ ના મે માસની ૧૧ મી તારીખે નડીઆદમાં સંત પુજ્ય મોટાના  આશ્રમમાં  તેમની    કૃપાથી સર્વ પ્રથમ કાવ્યની રચના કરી તાઃ૧૨ મી મેએ તે વાંચીને તેમના આશીવાદ મેળવી આ લેખક જગતમાં પર્દાપણ થય્રુ.  સં.૧૯૭૬ માં અરુણોદય કાવ્યને ગોપાલજીત ગ્રુપ, આણંદ દ્વારા યુવક મહોત્સવમાં રજુ થતાં ખેડા જીલ્લામાં પ્રથમ તથા રાજ્યમાં દ્વીતીય  સ્થાન મળ્યું.  કાવ્ય લખવાનું ચાલતું  રહ્યું.  આણંદના સ્થાનીક પેપરો  તથા મેગેઝીનોમાં  સ્થાન મળતું ગયું.   સં  ૧૯૯૫માં અમેરીકા  આવતા  ગુજરાતી સમાજહ્યુસ્ટનના પ્રમુખ શ્રી પ્રકાશભાઈ દેસાઈ , શ્રીમતી જ્યોતીબેન તથા શ્રી વિજયભાઈ શાહ અને શ્રી પુષ્પકભાઈ પંડ્યાના સાથથી મને ઘણું જ પ્રોત્સાહન મળ્યું.  આજે  જે કાંઇ છું  તે  સેવાભાવી અને  પ્રેમાળ માણસોના સહકારથી જ છું.  મારા કાવ્યો તથા ટુકા લેખો સામાન્ય રીતે ભક્તિભાવ, ધાર્મિક, સામાજીક, કૌટુમ્બિક તથા પ્રસંગ   સંબંધિત હોય છે. અને તેની પ્રેરણા આપનાર આપ સૌ વાંચકો જ છો  જેની  હું ,પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ,   હંમેશા અપેક્ષા રાખીશ તે  ભાવના  સાથે મારા પરિવાર સહિત સૌને  નમસ્કાર તથા જય જલારામ.

 તારીખઃ૧૧મી એપ્રિલ ૨૦૦૭.